Czy amigdalina działa przeciwnowotworowo?

Dominika Gancarczyk, Agnieszka Harazin, Anna Hechmann

Choroba nowotworowa niestety często oznacza wyrok, a chemioterapia na pewnym etapie leczenia może być jedynie paliatywna. Pacjenci coraz częściej stosują medycynę niekonwencjonalną, próbując zwiększyć swoje szanse w walce z nowotworem. Jedynym z przykładów bardzo popularnej substancji jest amigdalina, zwana również witaminą B17 [1].
Związek ten jest cyjanogennym diglikozydem pozyskiwanym z nasion roślin należących do rodziny różowatych tj.: Prunus persica, Prunus Armeniach czy Prunus amygdalus amara [2]. Składa się z grupy benzaldehydu, która odpowiada za właściwości przeciwbólowe tego związku oraz z kwasu cyjanowodorowego, który posiada właściwości przeciwnowotworowe [3]. Niestety zdania na temat tego związku są mocno podzielone. Zwolennicy amigdaliny twierdzą, że jest to skuteczny, naturalny lek przeciwnowotworowy, natomiast przeciwnicy uważają, że jest nie tylko nieskuteczna, ale i toksyczna [2].
Celem tej pracy jest przegląd badań na temat skuteczności amigdaliny w terapii przeciwnowotworowej.
Amigdalina została zsyntetyzowana w 1873 roku, a pierwszy raz użyto jej w terapii w 1920 roku. W latach 50 ubiegłego wieku zaczęto podawać ją drogą dożylną, a 20 lat później była już jednym z najpopularniejszych leków stosowanych w niekonwencjonalnym leczeniu nowotworów. [4,5].
Do tej pory wykazano indukujący wpływ amigdaliny na apoptozę komórek ostrej białaczki promielocytowej i komórek raka prostaty [6,7]. Kolejne doniesienia wskazywały na hamowanie, przez tą substancję proliferacji komórek nowotworowych jelita grubego [8]. Opublikowane zostały również badania wpływu amigdaliny na komórki linii HeLa*, w których wykazano indukcję apoptozy i hamowanie wzrostu komórek przez amigdalinę [7]
Kolejne badania in vitro dotyczą hamowania przez amigdalinę angiogenezy. Przeprowadzone zostały na szczurach z indukowaną cukrzycą, u których wystąpiła proliferacyjna retinopatia cukrzycowa. W grupie badanej, u której stosowano terapię amigdaliną powstawanie nowych naczyń było zmniejszone u wszystkich szczurów. Również ilość utworzonych mikrotubul była znacząco mniejsza. Angiogeneza jest niekorzystnym zjawiskiem w retinopatii cukrzycowej, reumatoidalnym zapaleniu stawów oraz w guzach nowotworowych. [3]
Zostały przeprowadzone badania dotyczące raka pęcherza, w których amigdalina również wykazała korzystne działanie przeciwnowotworowe. Udowodniono, że zmniejsza adhezję komórek nowotworowych do śródbłonka, poprzez hamujący wpływ na funkcję integryn i adhezyn. Jednak stwarza to niebezpieczeństwo wzrostu ryzyka przerzutów nowotworowych [2].
Przeprowadzone badania na komórkach nowotworowych płuc potwierdzają wyżej wymienione wnioski. Badacze wykazali jednak, że im większe stężenia amigdaliny tym działanie hamujące wzrost było większe. Jednak użycie mniejszych dawek wskazywało na działanie antyprzerzutowe [4].
Działania toksyczne są związane z cyjankami, które jednocześnie działają przeciwnowotworowo. Objawami tymi są: zaczerwienienie skóry, duszność, splątanie, drgawki, nudności, wymioty oraz kwasica metaboliczna [3].
Niestety, jak do tej pory mechanizm działania amigdaliny nie został do końca poznany, a działanie przeciwnowotworowe nie jest do końca potwierdzone. Podczas stosowania tej substancji należy uważać na działania niepożądane, szczególnie te wynikające z przyjęcia zbyt wysokiej dawki.
Aktualny stan wiedzy na temat amigdaliny opiera się głównie na badaniach in vitro i brak szczegółowych badań klinicznych, które pozwoliłyby w pełni odpowiedzieć na wszystkie pytania dotyczące amigdaliny.

*HeLa – linia komórkowa wywodząca się z komórek raka szyjki macicy, pobranych od 31-letniej Henrietty Lacks, afroamerykanki z Baltimore, bez jej zgody i przekazanych George'owi Geyowi, ówczesnemu dyrektorowi centrum badań nad kulturami tkankowymi na Universytecie Johnsa Hopkinsa. Chora zmarła w 1951 roku. Komórki HeLa uważane są za nieśmiertelne, ponieważ są zdolne do nieskończenie wielu podziałów mitotycznych. Hodowane są w wielu laboratoriach nieprzerwanie od momentu pobrania. Kariotyp linii jest zróżnicowany.

Literatura
1. Farombi EO, Owoeye O. Antioxidative and chemopreventive properties of Vernonia amygdalina and Garcinia biflavonoid. Int J Environ Res Public Health. 2011 Jun;8(6):2533-55.
2. Jasmina Makarevic, Jochen Rutz, Eva Juengel, Silke Kaulfuss, Igor Tsaur, Karen Nelson, Jesco Pfitzenmaier, Axel Haferkamp1, Roman A. Blaheta. Amygdalin Influences Bladder Cancer Cell Adhesion and Invasion In Vitro. PLoS One. 2014; 9(10).
3. Hossein Mirmiranpour, Shahnaz Khaghani, Ali Zandieh, O Omid Khalilzadeh, Siavash Gerayesh-Nejad, Afsaneh Morteza, Alireza Esteghamati. Amygdalin inhibits angiogenesis in the cultured endothelial cells of diabetic rats. Indian Journal of Pathology and Microbiology, 2012; 55,2, 211-214
4. Liyu Qian, Bo Xie, Yaguo Wang, Jun Qian. Amygdalin-mediated inhibition of non-small cell lung cancer cell invasion in vitro. Int J Clin Exp Pathol. 2015; 8(5): 5363–5370
5. Qian L, Xie B, Wang Y, Qian J. Amygdalin-mediated inhibition of non-small cell lung cancer cell invasion in vitro. Int J Clin Exp Pathol. 2015 May 1;8(5):5363-70.
6. Kwon Hee-YoungAffiliated withDepartment of Biochemistry, College of Dentistry, Hong Seon-Pyo, Hahn Dong-Hoon, Kim Jeong Hee. Apoptosis induction of persicae semen extract in human promyelocytic leukemia (hl-60) cells. Archives of Pharmacal Research, 2003, 26, 2, 157-161
7. Yu Chen, Jinshu Ma, Fang Wang, Jie Hu, Ai Cui, Chengguo Wei, Qing Yang, Fan Li. Amygdalin induces apoptosis in human cervical cancer cell line HeLa cells. Immunopharmacology and Immunotoxicology, 2013, 1, 35
8. Hae-Jeong Park, Seo-Hyun Yoon, Long-Shan Han, Long-Tai Zheng, Kyung-Hee Jung, Yoon-Kyung Uhm, Je-Hyun Lee, Ji-Seon Jeong, Woo-Sang Joo, Sung-Vin Yim, Joo-Ho Chung, Seon-Pyo Hong. Amygdalin inhibits genes related to cell cycle in SNU-C4 human colon cancer cells. World J Gastroenterol. 2005 September 7; 11(33): 5156–5161.